Këndomë atdheu im

Këndomë

Dua ta shuaj zjarrin e mallit

Që digjet në rrënjët e ullinjve

Ta shuaj

Etjen e mallëngjimit

Ah të isha poet si ti

Do të isha guri i stralltë

Nën këmbët e tua

Do të isha beden shkëmbi

Atëherë do i zbritja të gjitha yjet

Në sofrën tënde atdhe

Do t’i këndoja

Me harpën e zotave

Baladat e moçme

Edhe njëqind vjet të tjera

Të jetojmë

Kështu së bashku

Si mishi e thoni

Toka ime e kafshuar

Floku im i zhuritur

Atdheu im i paçmuar