Si një publiçist, që nga monizmi,
(Edhe Unë , si koha, me të tjerët),
Ju lypi ndjesë, emigrantëve të vjetër,
Një falje, shumë-shumë të sinqertë.
…!
I kemi stigmatizuar, jo rrallë,
(Figurë fyese, nga moti në mot),
-Ju ka mbet ora, që kur kan ikur,
I shoh të pafajshëm, për At’Zot.

Dje, nuk e kuptoja mirë këtë gjë,
Sot po! Vet e kam mbi shpindë,
Edhe orës time, zvicerane “Rado”,
Veç “arratisja” ja prishi terezinë.   *  
…!
Ora, punon tik-tak, bash si zemra,
(Ngjasimi, na lejon për krahasim),
Që të dyja, kur ndahen nga atdheu,
Dalin nga vetja, bahem gjytyrim.

Kur e merr rrugën e mërgimit,
(Si tek zemra, si tek dora),
…Kujto, shprehjen popullore:
-Heeeu ! -T’u paska vra ora.
                   
Nuk është “jo”, punë politike,
Nuk është “jo”, punë partishë,
Vet shpirti është përgjymuar,
“Arratisja”, e ka ndarë në dyshë.
…!
Si një publiçist, që nga monizmi,
(Edhe Unë, si koha, me të tjerët),
Ju lypi ndjesë, emigrantëve të vjetër,
Një falje, shumë-shumë të sinqertë.

              ./.

*Autori i kesaj vjershe, në vitin 1998, ka marrë rrugën e mergimit për në USA.

Rating (Votes: )

Comments (0)

Dërgoja shokut

Printo

---