E Enjte, 05.28.2020, 04:02pm (GMT+1)

Ballina Linqe Stafi Kontakt
 
 
::| Fjala:       [Advance Search]  
 
Gjithë lajmet  
LAJMI I FUNDIT
OPINONE-EDITORIALE
ZVICRA
INTERVISTË-PRESS
SHQIPTARËT
LAJME NDËRKOMBËTARE
POLITIKË
DIASPORA NË ZVICËR DHE BOTË
PERSONAZH
ART KULTURË
DOSSIER
KËNDI I SHKRIMTARIT
HOLLYWOOD
AFORIZMA
GOSSIPE
SPORT
::| Newsletter
Emri juaj:
Emaili juaj:
 
 



 
OPINONE-EDITORIALE
 

NË BOTËN ARABE ËSHTË 1848 - JO 1989

Nga ANNE APPLEBAUM, Washington Post


E Martë, 02.22.2011, 07:49pm (GMT+1)

22.02.2011


Në javët e fundit, shumë njerëz kanë tërhequr paralele midis turmave në Tunis, Bengazi, Tripoli e Kajro dhe turmave në Pragë e Berlin para dy dekadash.

Megjithatë, dallimet midis tyre janë të mëdha. Revolucionet e rrugës që i dhanë fund komunizmit, kanë zbatuar një trend të ngjashëm, për faktin se ato u nxitën mbi një ngjarje të vetme politike: tërheqjen e papritur të mbështetjes sovjetike për diktatorin lokal.

Revolucionet arabe, për dallim, janë prodhim i shumë ndryshimeve – ekonomike, teknologjike dhe demografike – dhe kanë shije e kuptim ndryshe. Në këtë kuptim, ato gjasojnë më shumë me rebelimet e vitit 1848 seç gjasojnë me ato të 1989-ës.

Ndonëse të frymëzuara përgjithësisht nga idetë e nacionalizmit liberal dhe të demokracisë, protestuesit, kryesisht të shtresës së mesme, kishin synime të ndryshme më 1848, ashtu siç kanë sot edhe homologët e tyre arabë.

Në Hungari, ata kërkonin pavarësi nga sunduesit austriakë Habsburg. Në Gjermaninë e sotme, ata synonin të bashkonin gjermanofolësit në një shtet të vetëm dhe në Francë ata donin të përmbysnin monarkinë.

Shumica e kryengritjeve të 1848-ës dështuan. Hungarezët vërtet përzënë austriakët, por vetëm për një kohë të shkurtër. Gjermanët nuk arritën të bashkoheshin, kurse francezët krijuan një republikë, e cila përjetoi kolaps vetëm një vit më vonë.

Kushtetutat u rishkruan e u shfuqizuan. Monarkët u përmbysën për t’u rivendosur sërish.

Në botën arabe po ashtu shihen njerëz të ndryshëm me qëllime të ndryshme. Në Egjipt, vendimet e marra nga ushtria mund të kenë rëndësi aq edhe sa veprimet e turmës. Në Bahrein, konflikti ndërmjet sunitëve dhe shiitëve është kryesori. Roli i Islamit nuk është i njëjtë në vendet si Tunizia dhe Jemeni.

Në Libi, regjimi e ka treguar tashmë veten të gatshëm për të përdorur dhunën masive, së cilës të tjerët i janë shmangur.

Duket se në vitin 2012 disa apo të gjitha nga këto revolucione mund të shihen si të dështuara. Diktatura mund të rivendoset, demokracia nuk do të punojë, konflikti etnik do të kthehet në dhunë etnike.

Sikur në vitin 1848, një ndryshim i sistemit politik mund të marrë kohë të gjatë dhe nuk mund të vijë përmes revolucionit popullor. Negociatat janë një mënyrë më e mirë dhe më e sigurt për të dorëzuar pushtetin.

Televizioni krijon iluzionin e një tregimi linear, duke u dhënë ngjarjeve një fillim, një zhvillim dhe një fund. Jeta e vërtetë nuk është kështu – 1848-a nuk ishte kështu. (v.t.)

(http://www.evropaelire.org)

--

In the Arab world, it's 1848 - not 1989

By Anne Applebaum


Monday, February 21, 2011; 8:00 PM

"Each revolution must be assessed in its own context, each had a distinctive impact. The revolutions spread from one point to another. They interacted to a limited extent. . . . The drama of each revolution unfolded separately. Each had its own heroes, its own crises. Each therefore demands its own narrative."

That could be the first paragraph from a future history of the Arab revolutions of 2011. In fact, it comes from the introduction to a book about the European revolutions of 1848. In the past few weeks, quite a lot of people - myself included - have drawn parallels between the crowds in HYPERLINK "http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2011/01/15/AR2011011503639.html"Tunis, Benghazi, Tripoli and Cairo and the crowds in Prague and Berlin two decades ago. But there is one major difference. The street revolutions that ended communism followed similar patterns because they followed in the wake of a single political event: the abrupt withdrawal of Soviet support for the local dictator. The Arab revolutions, by contrast, are the product of multiple changes - economic, technological, demographic - and have taken on a distinctly different flavor and meaning in each country. In that sense, they resemble 1848 far more than 1989.

Though inspired very generally by the ideas of liberal nationalism and democracy, the mostly middle-class demonstrators of 1848 had, like their Arab contemporaries, different goals in different countries. In Hungary, they demanded independence from Austria's Habsburg rulers. In what is now Germany, they aimed to unify the German-speaking peoples into a single state. In France, they wanted to overthrow the monarchy (again). In some countries, revolution led to pitched battles between ethnic groups. Others were brought to a halt by outside intervention.

Most of the 1848 rebellions failed. The Hungarians did kick the Austrians out, but only briefly. Germany failed to unite. The French created a republic that collapsed a few years later. Constitutions were written and discarded. Monarchs were toppled and restored. The historian A.J.P. Taylor called 1848 a moment when "history reached a turning point and failed to turn."

And yet in the longer run, the ideas discussed in 1848 did seep into the culture, and some of the revolutionary plans were eventually realized. By the end of the 19th century, Chancellor Bismarck had indeed united Germany, and France established its Third Republic. The nations once ruled by the Habsburgs did gain independence after the First World War. In 1849, many of the revolutions of 1848 might have seemed disastrous, but looking back from 1899 or 1919, they seemed like the beginning of a successful change.

In the Arab world today we are also watching different peoples with different goals take charge of street demonstrations, each of which must be assessed "in its own context." In Egypt, decisions made by the military may well have mattered as much as the actions of the crowd. In Bahrain, the conflict between Sunnis and Shiites is clearly central. The role of "Islam" is not the same in countries as different as Tunisia and Yemen. In Libya, the regime has already shown itself willing to use mass violence, which others have avoided. Tempting though it will be to lump all of these events together and treat them as a single "Arab revolution," the differences between countries may turn out to be more important than their similarities.

It is equally true that by 2012, some or even all of these revolutions might be seen to have failed. Dictatorships might be reimposed, democracy won't work, ethnic conflict will turn into ethnic violence. As in 1848, a change of political system might take a very long time, and it might not come about through popular revolution at all. Negotiation, as I wrote a few weeks ago, is generally a better and safer way to hand over power. Some of the region's dictators might eventually figure that out.

But thinking about 1848 provides a useful sort of balance. There was a moment, at the height of the Cairo demonstrations, when I found myself sitting in my living room, watching in real time as Hosni Mubarak addressed the Egyptian people. I could see him speak, hear the translation, watch the crowd's reaction: For a moment, it was possible to imagine that I was watching the revolution unfold in real time, too. But of course I could see only what the cameras were showing, and much of what was important was invisible - the men in uniforms negotiating behind the scenes, for example.

Television creates the illusion of a linear narrative, giving events the semblance of a beginning, middle and end. Real life is never like that; 1848 wasn't like that. It's useful to ponder the messiness of history from time to time, because it reminds us that the present is really no different.

applebaumletters@washpost.com

(http://www.washingtonpost.com)

www.voal-online.ch


Rating (Votes: )   
    Comments (0)        Dërgoja shokut        Printo


Other Articles:
"Washington Post": JO MË PËRQAFIME PERËNDIMORE PËR SUNDUESIT RUSËNga MIKHAIL KASYANOV, VLADIMIR MILOV, BORIS NEMTSOV dhe VLADIMIR RYZHKOV (02.21.2011)
20 SHKURTI 20 VJET MË VONËRËNIA E SIMBOLIT TË DIKTATURËSNga MUJË BUÇPAPAJ (02.20.2011)
FARAONI PA MUMJENga THOMAS L. FRIEDMAN (02.18.2011)
LIRIA E TYRE, FRIKA JONËNga ANGELO PANEBIANCO, Corriere della Sera (02.18.2011)
SHQIPTARËT PËRBALLË NJË BETEJE TË PAPËRFUNDUARNga BEQIR SINA, New York (02.18.2011)
ME RASTIN E 3-VJETORIT TË PAVARËSISË SË KOSOVËSNDERIMI I DËSHMORËVE DHE AMANETI I TYRENga FRANK SHKRELI (02.17.2011)
MODELI TURK PËR EGJIPTINNga SERGIO ROMANO, "Panorama" (02.16.2011)
GRUAJA DHE TË DREJTAT E SAJNga MIMOZA DAJÇI (02.15.2011)
NJË KARTOLINË NGA EGJIPTINga THOMA L. FRIEDMAN, New York Times (02.13.2011)
SI T'I LEXOJË KLASA POLITIKE KËSHILLAT E TOMAS KANTRIMENITNga Elida BUÇPAPAJ (02.13.2011)



 
::| Lajme të fundit
::| Kalendari
Maj 2020  
D H M M E P S
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            
 
::| Hot News
PËRMBYTJET NË SHQIPËRI - QEVERIA THOTË SE GJENDJA ËSHTË KRITIKE, KËRKON NDIHMË NGA BRUKSELI
ARVIZU - PRESIM QË DREJTËSIA SHQIPTARE TË DËNOJË TRAFIKANTËT E NJERËZVE
NATO NUK MUND TË NDIHMOJË NË KRIJIMIN E USHTRISË NË KOSOVË
GJERMANIA, FRANCA, BRITANIA E MADHE, HOLLANDA DHE DANIMARKA KUNDËR STATUSIT TË VENDIT KANDIDAT PËR SHQIPËRINË
THAÇI PARALAJMËRON ZGJEDHJEN E PRESIDENTIT GJATË JAVËS SË ARDHSHME
MISIONI MISHELËNga MICHELLE OBAMA, Newsweek
BABAI E NJEH MË MIRËNga THOMAS L. FRIEDMAN, New York Times
NATO dhe BE borxhlinj ndaj Kosovës ?Nga Elida Buçpapaj

 
VOAL
[Shko lart]