E Djelë, 09.15.2019, 04:50pm (GMT+1)

Ballina Linqe Stafi Kontakt
 
 
::| Fjala:       [Advance Search]  
 
Gjithë lajmet  
LAJMI I FUNDIT
OPINONE-EDITORIALE
ZVICRA
INTERVISTË-PRESS
SHQIPTARËT
LAJME NDËRKOMBËTARE
POLITIKË
DIASPORA NË ZVICËR DHE BOTË
PERSONAZH
ART KULTURË
DOSSIER
KËNDI I SHKRIMTARIT
HOLLYWOOD
AFORIZMA
GOSSIPE
SPORT
::| Newsletter
Emri juaj:
Emaili juaj:
 
 



 
OPINONE-EDITORIALE
 

STRATEGJIA PËR DEMOKRACI NË LINDJEN E MESME

Nga ZALMAY KHALILZAD, Washington Post


E Djelë, 03.20.2011, 11:17am (GMT+1)

Presidenti Barak Obama raportohet se ka përcaktuar për çdo vend strategji të veçantë për kryengritjet në Lindjen e Mesme. Në vend që të hartojnë një plan rajonal, Shtetet e Bashkuara do t'i adresojnë protestat për demokraci dhe liri në çdo shtet sipas specifikave të veta. Kjo qasje nuk është e duhur për sfidat dhe mundësitë që dalin nga turbullirat politike.

Qasja e administratës deri tani ka dhënë rezultate të përziera. Në anën pozitive, diktatorët në Tunizi dhe Egjipt u larguan paqësisht. Duket se në të dy vendet po ndodh tranzicioni drejt demokracisë, megjithëse gjendja ende nuk është qetësuar. Në Bahrein, presioni amerikan fillimisht e bindi monarkinë sunduese, që t'i ndalë sulmet dhe të angazhohet politikisht me opozitën.

Por, ngjarjet në vendet tjera janë shqetësuese. Protesta kanë filluar të përshkallëzohen kundër partnerëve amerikanë në Jemen, Algjeri, në Arabinë Saudite, Marok, Jordani dhe në disa vende të Gjirit. Nuk është e qartë, nëse këto regjime do të jenë në gjendje të merren vesh me lëvizjet opozitare pa një ndërhyrje më të madhe të Amerikës.

Mbërritja e forcave saudite në Bahrein, lë të kuptohet se administrata Obama po e humb ndikimin tek ata që e favorizojnë shtypjen. Përveç kësaj, administrata Obama ka dështuar t'u ofrojë përkrahje të nevojshme lëvizjeve opozitare në vendet që kanë regjime anti-amerikane, siç është Libia. Administrata, gjithashtu, ka treguar pak prirje për një strategji gjithëpërfshirëse të mbështetjes së opozitës në Iran dhe Siri. Shtetet e Bashkuara duhet të adoptojnë strategji rajonale proaktive, e cila do të dallohet te vendet në tranzicion, te miqtë autoritarë dhe te diktaturat anti-amerikane. Në Irak, Tunizi dhe Egjipt, Shtetet e Bashkuara duhet ta mbështesin tranzicionin drejt një konsolidimi të plotë demokratik. Te vendet mike me regjime shtypëse, Shtetet e Bashkuara duhet t'i shtyjnë autoritetet të krijojnë hapësirë për aktorët e përgjegjshëm dhe të kryejnë reforma politike. Megjithatë, kryengritjet që premtojnë më shumë janë në diktaturat anti-amerikane. Sfida e menjëhershme është që të sigurohet përmbysja e liderit libian Moamer Gadafi.

Hapat që do të ndihmonin këtë, janë zona e ndalim-fluturimeve, mbështetja dhe asistenca për autoritetet në zonat e çliruara dhe ndihma ushtarake për kryengritësit, si dhe afrimi me elementet brenda koalicionit të Gadafit, përfshirë fiset. Pa mbështetje më të madhe nga jashtë, regjimi i Gadafit mund t'i shtypë kundërshtarët e tij dhe Libia, me gjasë, mund të dalë si një zonë e zymtë e sunduar nga fitimtari Gadafi.

Diktatorët e tjerë do të trimërohen edhe më shumë për t'i shtypur oponentët demokratë dhe për t'i rezistuar liberalizimit. Dështimi ynë për të vepruar tani, do të na çojë në një intervenim më të shtrenjtë më vonë.

Autori është ish-ambasador i SHBA-së në Irak dhe OKB

(http://www.rilindjademokratike.com)

--

A regional strategy for democracy in the Middle East

By Zalmay Khalilzad, Tuesday, March 15, 7:58 PM

President Obama has reportedly settled on a country-specific strategy for the Middle East uprisings. Instead of crafting a regional plan, the United States will deal with protests for democracy and freedom in each state on its own terms. This approach is inadequate to both the challenges and the opportunities arising from the political turbulence.

The administration’s approach so far has yielded mixed results at best. On the positive side, the dictators in Tunisia and Egypt departed peacefully. Steady transitions to democracy appear to be underway, though the situations in both countries are still in flux. In Bahrain, U.S. pressure initially persuaded the ruling monarchy to cease attacks and engage the opposition politically (though the extent to which the regime will liberalize remains unknown).

Events elsewhere are more troubling. Protests are escalating against American partners in Yemen, Algeria, Saudi Arabia, Morocco, Jordan and some of the Gulf states. It is unclear whether these regimes will be able to reach understandings with their opposition movements without greater American involvement. The arrival of Saudi forces in Bahrain suggests that the Obama administration is losing influence to those in the Gulf who advocate a crackdown. Moreover, the Obama administration has failed to offer opposition movements in countries with anti-American regimes — notably Libya — sufficient support to prevail. The administration has also shown little inclination toward a comprehensive support strategy for the opposition in Iran and Syria.

A country-specific strategy maintains U.S. flexibility and counters the image of American "meddling" in the Middle East, preserving, as reportedly characterized by President Obama, the "completely organic" nature of the uprisings. Yet this thinking has two major flaws.

First, it discounts the link between U.S. policy in one situation and outcomes elsewhere. Just as protests beginning in Tunisia inspired revolts across the Middle East, so too will the American approach to each uprising have ramifications in other countries.

Second, the strategy is inherently reactive. It allows us to manage breaking developments but undermines our ability to shape events proactively even as regimes and reformers are watching our actions and drawing lessons. If we are to avoid instability while putting hostile regimes on the defensive, we need a strategy that allows us to take the initiative.

The United States should adopt a proactive regional strategy that differentiates among transitional states, friendly authoritarians and anti-American dictatorships. In Iraq, Tunisia and Egypt, the United States should steer the transitions underway toward full democratic consolidation. In Iraq, we need to assist in the implementation of the recent power-sharing agreement and prod the government to deal with corruption and improve services. In Egypt and Tunisia, we can increase the odds of stable democracies emerging by leveling the playing field between moderate, secular democrats and their Islamist and sectarian opponents. We can do so by making sure good election laws are put in place and by providing liberal parties and civil society groups with assistance to counter the aid that Iranian and others provide to Islamist parties.

In friendly but repressive states, the United States should push ruling regimes to open space for responsible actors and oversee political reforms. We should encourage the regimes in Morocco and the Persian Gulf to evolve into constitutional monarchies while pressuring leaders in Algeria and Yemen to strengthen their parliaments, engage the opposition, and implement and abide by constitutional limits. Without such transitions, these countries risk increased instability.

The Middle East uprisings that hold the greatest promise are in anti-American dictatorships. The immediate challenge is to ensure the ouster of Libyan leader Moammar Gaddafi. Steps to help that happen include the establishment of a no-fly zone; support and assistance for the authorities in liberated areas, humanitarian and military aid for friendly rebels; and outreach to elements inside the Gaddafi coalition, including tribes. The Arab League’s call for a no-fly zone should bolster U.N. Security Council support for tougher action. By moving quickly on all these fronts, the United States and its allies can begin to reach an understanding with Libyans opposed to Gaddafi.

Without greater outside support, Gaddafi’s regime is likely to crush its opposition, and Libya is likely to emerge as a rogue pariah run by a vindictive Gaddafi. Other dictatorships would then be emboldened to squelch their democratic opponents and resist liberalization. Our failure to act now will force a costlier intervention down the line.

By contrast, Gaddafi’s overthrow and the consolidation of a liberal, pro-American regime would bolster prospects for reform in Iran and Syria by countering Iranian propaganda that the current revolts are Islamist in character and directed only at partners of the United States.

We can follow up with a variety of steps to foment democratic revolutions against Tehran and Damascus, beginning with clarion calls for change. These include: training and support for opposition forces in and outside the countries; pressure directed against regime officials who attack their own people, including targeted sanctions and referrals in international tribunals; surrogate broadcasting and other pro-democracy messaging; funds for striking workers; and covert efforts to induce defections by regime and security officials.

We are at a key juncture. As in Europe in the 19th and early 20th centuries, the dysfunction of the Middle East today generates the most threatening challenges to the international community. The largely peaceful, youth-oriented, democratic revolutions across the region present an opportunity to catalyze a fundamental transformation. Partnering with other responsible actors, we should take reasonable steps to facilitate and consolidate this shift in the Middle East.

The writer, a counselor at the Center for Strategic and International Studies, was U.S. ambassador to Afghanistan, Iraq and the United Nations during the George W. Bush administration.

(http://www.washingtonpost.com)

www.voal-online.ch


Rating (Votes: )   
    Comments (0)        Dërgoja shokut        Printo


Other Articles:
ÇFARË DO TË BËHET PASTAJ NË AFRIKËN E VERIUT?Nga CATHERINE ASHTON, New York Times (03.19.2011)
RAMIZ ALIA NË MES VLERËSIMEVE DHE KRITIKAVE NDAJ ENVER HOXHËS DHE KOMUNIZMIT SHQIPTARCitime dhe komente rreth librit tw tij ‘Jeta ime’,(Kujtime)- Nga SKIFTER KËLLIÇI (03.18.2011)
AZEM HAJDARI, SIMBOL I RINISË DHE DEMOKRACISË SHQIPTARENga BUJAR LESKAJ (03.18.2011)
FORCËN E OPOZITËS NUK E BËJNË NUMRATNuk e bën as dobësia e shumicës qeverisëseNga SKËNDER BUÇPAPAJ (03.17.2011)
MENDIME TË HEDHURA ME RASTIN E 20 VJETORIT TË RIVENDOSJES SË MARRËDHËNIEVE MIDIS SHTETEVE TË BASHKUARA DHE SHQIPËRISËNga FRANK SHKRELI (03.15.2011)
DALJA NGA TUNELINga DANIEL GÀZULLI (03.13.2011)
PRANVERA E VITIT 1981 DHE BASHKËSIA NDËRKOMBËTARENga Mr. sc. LLUKMAN HALILI (03.13.2011)
BISEDIME JO, DIALOG PONga SKËNDER BUÇPAPAJ (03.13.2011)
POETIKA E DHIMBJES NË NJË ROMAN TË RIRomani "Imazh" i Zef MulajtNga SKËNDER BUÇPAPAJ (03.12.2011)
NJË SKEMË PA SENS KRIJUESNga SKËNDER BUÇPAPAJ (03.12.2011)



 
::| Lajme të fundit
::| Kalendari
Shtator 2019  
D H M M E P S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
 
::| Hot News
PËRMBYTJET NË SHQIPËRI - QEVERIA THOTË SE GJENDJA ËSHTË KRITIKE, KËRKON NDIHMË NGA BRUKSELI
ARVIZU - PRESIM QË DREJTËSIA SHQIPTARE TË DËNOJË TRAFIKANTËT E NJERËZVE
NATO NUK MUND TË NDIHMOJË NË KRIJIMIN E USHTRISË NË KOSOVË
GJERMANIA, FRANCA, BRITANIA E MADHE, HOLLANDA DHE DANIMARKA KUNDËR STATUSIT TË VENDIT KANDIDAT PËR SHQIPËRINË
THAÇI PARALAJMËRON ZGJEDHJEN E PRESIDENTIT GJATË JAVËS SË ARDHSHME
MISIONI MISHELËNga MICHELLE OBAMA, Newsweek
BABAI E NJEH MË MIRËNga THOMAS L. FRIEDMAN, New York Times
NATO dhe BE borxhlinj ndaj Kosovës ?Nga Elida Buçpapaj

 
VOAL
[Shko lart]