E Premte, 12.06.2019, 10:54pm (GMT+1)

Ballina Linqe Stafi Kontakt
 
 
::| Fjala:       [Advance Search]  
 
Gjithë lajmet  
LAJMI I FUNDIT
OPINONE-EDITORIALE
ZVICRA
INTERVISTË-PRESS
SHQIPTARËT
LAJME NDËRKOMBËTARE
POLITIKË
DIASPORA NË ZVICËR DHE BOTË
PERSONAZH
ART KULTURË
DOSSIER
KËNDI I SHKRIMTARIT
HOLLYWOOD
AFORIZMA
GOSSIPE
SPORT
::| Newsletter
Emri juaj:
Emaili juaj:
 
 



 
OPINONE-EDITORIALE
 
NË EGJIPT DHE LIBI RADIKALËT JANË DUKE MANOVRUAR PËR PUSHTET
Nga DAVID IGNATIUS, Washington Post

E Enjte, 09.13.2012, 10:09am (GMT+1)




Çfarë po ndodh në Kajro dhe Bengazi duket të jetë një rast i oportunizmit politik - jo, jo nga Mitt Romney, edhe pse pati diçka të ngjashme të mërkurën - por nga ekstremistët salafistë islamikë të cilët janë të pakënaqur me suksesin që partitë më të moderuara islamike dhe laike në Egjipt dhe Libi kanë pasur në krijimin e mbështetjes politike.

Ne jemi ende në atë që unë doja ta quaj "mjegulla e revolucionit" në të dy vendet, ku është e vështirë të dish me siguri se çfarë po ndodh dhe kush përfiton, kështu që raportimi im vjen me një paralajmërim nga terreni. Por në bazë të bisedave me burimet që ishin në rrugë të martën në mes të demonstratës së Kajros dhe të cilët kanë ndjekur ngjarjet në Libi nga afër, është e mundur të hyj pak në këtë mjegull dhe të ofroj disa analiza themelore:

Së pari, situata në Kajro: Parulla në arabisht të protestuesve që lëvizin në drejtim të ambasadës amerikane të vetidentifikuar si anëtarë të Partisë Dritë dhe Partisë Al-Asala, dy grupet kryesore salafiste që kanë garuar në zgjedhjet egjiptiane. Salafistët, emri i të cilit shënon respekt për "paraardhësit" islamikë të kohës së Profetit Muhamed, janë më konservatore dhe më pak pragmatike se Vëllazëria Myslimane, tani në pushtet Egjiptin.

Një analist i cili ishte në mes të asaj turme të martën më tha se ai mendon që demonstruesit salafistë ishin duke përdorur pretekstin e një filmi amerikan të supozuar anti-islamik për të dërguar dy mesazhe: I pari ishte padyshim anti-amerikanizmi, i cili është i fuqishëm në Egjipt e sotëm; mesazhi i dytë dhe më interesant ishte një sfidë nga salafistët për rivalët e tyre në qeverinë e Vëllazërisë Myslimane të Presidentit Mohamed Morsi.

Siç ndodh aq shpesh rasti në revolucionet, trazira e Kajros duket të jetë pjesërisht një rast i radikalëve që duan të minojnë një parti më të moderuar qeverisëse. Kërcënimi e demonstruesve salafistë u shtua nga huliganë të dhunshëm, të cilët janë përshkruar shpesh si tifozë futbolli, por gjithnjë e më shumë janë anarkistë pezmatues.
Një proces i ngjashëm i manovrimeve post-revolucionare po ndodh në Libi, dhe kjo tragjikisht çoi të martën në vdekjen e Ambasadorit Christopher J. Stevens dhe tre amerikanëve të tjerë. Sulmi i salafistëve në konsullatën amerikane në Bengazi në fillim dukej të ishte një "kopje" si sulmi në Kajro, por zyrtarët amerikanë thanë se mund të ketë qenë planifikuar nga ekstremistët e lidhur me al-Kaedën. Ata u mbështetën nga një milici e mirë-armatosur islamike. Mëria e tyre, përsëri, është e përzier në mes të një baze anti-amerikanizmi (fatkeqësisht, gjithmonë një pikënisje në rajon) dhe një sfidë ndaj kryeministrit Abdurraheem el-Keib dhe partive sekulariste që janë shtylla kurrizore e qeverisë së re të Libisë.

A ka Amerika një interes në luftën e brendshme që po ndodh në këto vende ende duke u dridhur nga kryengritjet arabe? Sigurisht që po, sidomos kur ambasadat e SHBA janë objektivat e protestuesve dhe diplomatët amerikanë vriten. Por kjo nuk është me të vërtetë për Amerikën: Është për fraksionet që luftojnë për pushtet në një situatë fluide politike.

Fatkeqësisht, konfiskimi i ambasadës amerikane në Teheran në vitin 1979 është një paralele e prirur. Kjo ishte puna e një grupi "nxënësish" të ekstremistëve iranianë, të cilët ishin të pakënaqur që Qeveria post-revolucionare e Ayatollah Khomeinit nuk ishte provuar mjaft radikale. Ata e kapën revolucionin, kur morën kontrollin e ambasadës. Mësimi i kësaj fatkeqësie është se autoritetet lokale të sigurisë duhet shpejt të rivendosin rendin - dhe në qoftë se ata nuk mund ose nuk duan, atëherë amerikanët duhet të shmangen nga rruga e rrezikshme.
Gjithashtu shqetësuese është lidhja midis salafistëve (posterat e të cilëve në mënyrë shqetësuese paraqiten në lagjet e Kajros pranë Heliopolis që janë të populluara nga ushtarakët) dhe krahut më të dhunshëm "takfiri", i cili beson se është e lejuar të vrasësh femohuesit e myslimanëvë dhe ka lidhje me al-Kaedën . Takfirët urrejnë Vëllazërinë Myslimane në pushtet, në qoftë se kjo gjen ndonjë ngushëllim.

Ekuilibri delikat politik në Egjipt dhe Libi përbën retorikën e çorientuar të fushatës së Romneyt, kandidatit republikan presidencial, sidomos për të ardhur keq. Komentet e tij e bëjnë më shumë këtë krizë "për Amerikën" se ajo duhet të jetë.
Le të kthehemi te shkaktarët kryesorë për këto ngjarje: Është suksesi i qeverive njëfarësoj joekstremiste (unë nuk do i quaj "të moderuara") në Egjipt dhe Libi në konsolidimin e pushtetit, dhe zemërimi i salafistëve më radikalë ndaj këtij suksesi. Morsi, për shembull, ka fituar tashmë premtime për mbështetje financiare në miliarda nga Arabia Saudite dhe Katari. Arabët e Gjirit janë duke bërë një bast se gjatë vitit të ardhshëm, Morsi mund të stabilizojë Egjiptin dhe do të bëjë që ekonomia lëvizë përpara. Përkundër ngjarjeve tragjike të së martës, Shtetet e Bashkuara duhet të bëjnë të njëjtin bast.


-
In Egypt and Libya, radicals are jockeying for power
By David Ignatius, Published: September 12

What’s happening in Cairo and Benghazi appears to be a case of political opportunism — no, not by Mitt Romney, though there was some of that Wednesday — but by Salafist Islamic extremists who are unhappy with the success that more moderate Islamist and secularist parties in Egypt and Libya have had in building political support.

We’re still in what I like to call the “fog of revolution” in both countries, where it’s hard to know for sure what’s happening and who benefits, so my reporting comes with a basic caveat. But based on conversations with sources who were on the streets Tuesday in the midst of the Cairo demonstration and who have been following events in Libya closely, it’s possible to pierce the fog a bit and offer some basic analysis:

First, the situation in Cairo: The Arabic banners of the protesters moving toward the U.S. Embassy identified them as members of the Nour Partyand the al-Asala Party, the two leading Salafist groups that have competed in the Egyptian elections. The Salafists, whose name connotes respect for the Islamic “ancestors” of the prophet Mohammed’s time, are more conservative and less pragmatic than the Muslim Brotherhood, now ruling Egypt.

An analyst who was in the midst of that crowd Tuesday told me that he thinks the Salafist demonstrators were using the pretext of a supposedly anti-Islamic American film to send two messages: The first was obviously anti-Americanism, which is potent in today’s Egypt; the second and more interesting message was a challenge by the Salafists to their rivals in the Muslim Brotherhood government of President Mohamed Morsi.

As is so often the case in revolutions, the Cairo uproar appears to be partly a case of radicals wanting to undermine a more moderate governing party. The Salafist demonstrators’ threat was augmented by violent hooligans, who are often described as soccer fans but increasingly are inflammatory anarchists.

A similar process of post-revolutionary jockeying is going on in Libya, and it tragically led to the death Tuesday of Ambassador Christopher J. Stevens and three other Americans. The Salafists’ assault on the U.S. consulate in Benghazi at first appeared to be a “copycat” attack like the one in Cairo, but U.S. officials said it may have been planned by extremists linked to al-Qaeda. They were augmented by a well-armed Islamic militia. Their anger, again, is mixed between a baseline anti-Americanism (sadly, always a draw in the region) and a challenge to Prime Minister Abdurraheem el-Keib and the secularist parties that are the backbone of the new Libyan government.

Does America have an interest in the internal fights taking place in these countries still quaking from the Arab uprisings? Of course it does, especially when U.S. embassies are targets of protesters and U.S. diplomats get killed in the crossfire. But this isn’t really about America: It’s about factions battling for power in a fluid political situation.

Unfortunately, the seizure of the U.S. Embassy in Tehran in 1979 is an apt parallel. That was the work of a group of extremist Iranian “students” who were unhappy that the post-revolutionary government of Ayatollah Khomeini wasn’t proving radical enough. They captured the revolution when they seized the embassy. The lesson of that disaster is that local security authorities must quickly restore order — and if they can’t or won’t, then Americans must move out of harm’s way.

Also worrisome is the link between Salafists (whose posters worryingly appear in Cairo neighborhoods near Heliopolis that are populated by members of the military) and the more violent “takfiri” wing, which believes it’s permissible to kill apostate Muslims and has links with al-Qaeda. The takfiris hate the ruling Muslim Brotherhood, if that’s any consolation.

The delicate political balance in Egypt and Libya makes the blunderbuss campaign rhetoric of Romney, the Republican presidential candidate, especially unfortunate. His comments make this crisis more “about America” than it needs to be.

Let’s return to the main trigger for these events: It’s the success of the tolerably non-extremist (I won’t say “moderate”) governments in Egypt and Libya in consolidating power, and the anger of the more radical Salafists at this success. Morsi, for example, has just won pledges of billions in financial support from Saudi Arabia and Qatar. The Gulf Arabs are making a bet that over the next year, Morsi can stabilize Egypt and get the economy moving again.
Despite Tuesday’s tragic events, the United States should make the same bet.

davidignatius@washpost.com

Përktheu: Skënder Buçpapaj


Rating (Votes: )   
    Comments (0)        Dërgoja shokut        Printo


Other Articles:
'Pafajësia e myslimanëve' PO IA VË ZJARRIN LINDJES SË MESMENga AJET NURO, Montreal, Kanada (09.13.2012)
FJALËT E NJË MIKU TË VJETËRNga FRANK SHKRELI (09.12.2012)
ZVICRA FITOI ME SHQIPTARË, POR SHQIPTARËT ISHIN FITIMTARË NË ZVICËR!Nga ELIDA BUÇPAPAJ (09.12.2012)
KUR HISTORIA HYN NGA PORTAT E ARTITNga Prof. Dr. ESHREF YMERI (09.11.2012)
Në përvjetorin e rëniesKUSH ISHTE ZALO XHOMAQINga RESHAT KRIPA (09.11.2012)
VARIACIONE KOSOVARE ME TEMËN E IZOLACIONIZMITNga SHABAN MURATI (09.10.2012)
AMBASADORI REEKER E LË NË FUND EDI RAMËN DUKE I DHËNË MESAZHE TË QARTA POLITIKËS - OSE KRYENI REFORMAT, OSE IKNI!Reeker takohet me kryetarin e bashkisë së Kasharit përpara se me liderin e opozitës RamaNga ELIDA BUÇPAPAJ& (09.09.2012)
TË GJITHË PËR MARK GJONAJNMË 13 SHTATORNga FRANK SHKRELI (09.07.2012)
KUVENDI I PARTISË DEMOKRATE TË AMERIKËSNga FRANK SHKRELI (09.04.2012)
MOS ËSHTË KOHA PËR NJË LËVIZJE 'ZGJOHU' NË DIPLOMACI?Nga SHABAN MURATI (09.03.2012)



 
::| Lajme të fundit
::| Kalendari
Dhjetor 2019  
D H M M E P S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
 
::| Hot News
PËRMBYTJET NË SHQIPËRI - QEVERIA THOTË SE GJENDJA ËSHTË KRITIKE, KËRKON NDIHMË NGA BRUKSELI
ARVIZU - PRESIM QË DREJTËSIA SHQIPTARE TË DËNOJË TRAFIKANTËT E NJERËZVE
NATO NUK MUND TË NDIHMOJË NË KRIJIMIN E USHTRISË NË KOSOVË
GJERMANIA, FRANCA, BRITANIA E MADHE, HOLLANDA DHE DANIMARKA KUNDËR STATUSIT TË VENDIT KANDIDAT PËR SHQIPËRINË
THAÇI PARALAJMËRON ZGJEDHJEN E PRESIDENTIT GJATË JAVËS SË ARDHSHME
MISIONI MISHELËNga MICHELLE OBAMA, Newsweek
BABAI E NJEH MË MIRËNga THOMAS L. FRIEDMAN, New York Times
NATO dhe BE borxhlinj ndaj Kosovës ?Nga Elida Buçpapaj

 
VOAL
[Shko lart]