E Shtunë, 10.31.2020, 08:49pm (GMT+1)

Ballina Linqe Stafi Kontakt
 
 
::| Fjala:       [Advance Search]  
 
Gjithë lajmet  
LAJMI I FUNDIT
OPINONE-EDITORIALE
ZVICRA
INTERVISTË-PRESS
SHQIPTARËT
LAJME NDËRKOMBËTARE
POLITIKË
DIASPORA NË ZVICËR DHE BOTË
PERSONAZH
ART KULTURË
DOSSIER
KËNDI I SHKRIMTARIT
HOLLYWOOD
AFORIZMA
GOSSIPE
SPORT
::| Newsletter
Emri juaj:
Emaili juaj:
 
 



 
OPINONE-EDITORIALE
 
NDIKIMI POLITIK I SUPER TË PASURVE
Nga CHRYSTIA FREELAND, Reuters

E Martë, 03.05.2013, 12:14pm (GMT+1)




Juristi amerikan Louis D. Brandeis paralajmëroi zëshëm: "Ne ose mund të kemi demokraci, ose mund të kemi pasuri të përqëndruar në duart e një pakice, por nuk mund t'i kemi të dyja."
Cri de coeur (në origjinal frëngjishtja -thirrja e zemrës, shënim përkthimi) është frymëzuar nga një vëzhgim i indinjuar i hileve të baronëve grabitqarë të Amerikës gjatë Epokës së Artë. Sot ne jetojmë në një epokë të vërshimit të informacionit dhe disa studentë të kujdesshëm të lidhjes midis parasë dhe politikës kanë grumbulluar tashmë një tërësi të fuqishme të provave për të mbështetur pretendimin moral të Brandeis. Shumë nga këto prova janë përfshirë në një raport të organizatës kërkimore progresive Demos, botuar këtë javë.
Një nga gjetjet më të rëndësishme është shkalla në të cilën pushteti ekonomik përkthehet  në pushtet politik.

Institucionalisht, kjo është një epokë e demokracisë së mpaparë - një prej triumfeve të shekullit të 20 ka qenë zgjerimi i të drejtave të votimit në të gjithë të rriturit në një pjesë të madhe të botës.

Por edhe në Shtetet e Bashkuara, vendi që e mendon veten si demokracia kryesore në botë, rezulton se këto të drejta nuk përkthehen në më shumë pushtet aktual politik. David Callahan, bashkautor i "Deck Stacked," raportit të Demos, i përshkruan super të pasurit si "superqytetarë, me një ngastër të stërmadhe në sheshin publik."
"Unë mendoj se shumica e amerikanëve besojnë në idenë e barazisë politike," më tha mua Callahan. "Kjo ide u korruptua padyshim, kur në vitin 2012, një djalë, Sheldon Adelson, mundi të bënte më shumë donacione politike se banorët e 12 shteteve të marrë së bashku."

Studimi i Demos bazohet pjesërisht në hulumtimet kuantitative të Martin Gilens, një profesor i politikës në Universitetin Princeton dhe autor i "Pasuria dhe ndikimi: Pabarazia ekonomike dhe pushteti politik në Amerikë". Gilens, i cili u përqëndrua në ndarjen mes top 10 për qindëve dhe të gjithë të tjerëve, gjeti një shkallë të lartë e asaj që ai e quan pabarazi politike.

"Kam parë shumë të dhëna të anketës ku tregohet se çka njerëzit në nivele të ndryshme të të ardhurave i kërkojnë qeverisë për të bërë, dhe pastaj kam parë se çfarë ka bërë qeveria," më shpjegoi Gilens.
"Për njerëzit në top 10 për qindësh, ju mund të parashikoni se çfarë do të bëjë qeveria në bazë të preferencave të tyre," tha ai. "Por kur preferencat e njerëzve në nivelin e të ardhurave të ulëta ndryshonin nga të pasurit, kjo nuk kishte asnjë ndikim në politikat që janë miratuar. Kjo ishte e vërtetë jo vetëm për të varfrit, por edhe për klasën e mesme."
Gilens është një shkencëtar social që është i kujdesshëm ndaj të dhënave të tij. Por ai më tha se ishte "përfundimisht i habitur nga shkalla e pabarazisë".
"Nëse ju e vlerësoni demokracinë, nëse ju e vlerësoni aftësinë e njerëzve në të gjitha nivelet e të ardhurave për t'ia dhënë formën qeverinë, çka kuptohet të jetë demokraci, atëherë, po, ju duhet të jeni shumë i shqetësuar," tha ai.
Një arsye përse kjo "pabarazi politike" ka domethënie është se ajo shpalos se të pasurit dhe pjesa tjetër kanë preferenca të ndryshme politike. Këto nuk ndahen lehtë përgjatë linjave tradicionale partiake - në fakt, një nga gjetjet e Gilens është se pabarazia politike vazhdon pavarësisht a janë demokratët apo republikanët në krye. Dhe në fusha të caktuara, si politikën e mbrojtjes, nuk ka asnjë ndarje klasore.
Por në një grup të rëndësishëm të çështjeve ekonomike - reduktimi i deficitit, paga minimale, tregtia e lirë, rregullimi dhe tatimet progresive - të pasurit janë më konservatorë se sa gjithë të tjerët.

"Asnjë nga këto nuk ka rëndësi nëse të pasurit dhe pjesa tjetër e publikut do të kishte preferenca të njëjta ndaj politikave publike," tha Callahan. "Por sisukrse ne e dokumentojmë, të pasurit kanë preferenca politike shumë të ndryshme, veçanërisht në sferën e politikës ekonomike dhe fiskale, në tregti dhe globalizim. Ju e shikoni këtë në çështje të tilla si tatimet, apo pagën minimale, apo rolin e përgjithshëm të qeverisë në shoqëri. "
Ky hendek në preferencat politike, argumenton raporti Demos, është shpjegimi për një nga pasojat më të mistershme dhe shqetësuese të pabarazisë në rritje të të ardhurave - korrelacioni i tij me lëvizjen sociale në rënie. Alan B. Krueger, kreu i Këshillit të Këshilltarëve Ekonomikë të Presidenti Barack Obama, e quan këtë Great Gatsby Curve, dhe kjo është arsyeja më bindëse për t'u shqetësuar në lidhje me humnerën në rritje në mes majës dhe të gjithë të tjerëve.

Kjo lidhje, e cila është dokumentuar më së miri nga ekonomisti kanadez Miles Corak, është misterioze. Pas së gjithash, një pjesë e madhe e pabarazisë së sotme në rritje ka qenë nxitur nga forcat beninje si revolucioni i teknologjisë dhe, si rezultat, plutokratët e sotëm kanë më shumë gjasa të jenë të vetëbërë se sa ishin tre dekada më parë.
Por sapo ata bëhen superqytetarë të pasur, argumenton raporti Demos, ato në krye të majës ekonomike e përdorin pushtetin e tyre për të mbështetur politika që zbehin lëvizjet sociale. Kjo nuk vjen nga qëllimi keqdashës - nuk ka intrigë dhe komplot të kokave të mëdha me cilindra që tymosin duhan puro si ta mbajnë proletariatin nën zgjedhë. Në të vërtetë, arsimi, një çelës për lëvizjet shoqërore, është një prioritet i deklaruar i të pasurve.
Marifeti vjen kur ka një zgjedhje midis interesit vetjak personal, shpesh në formën e taksave të ulëta, dhe institucioneve të shtrenjta të lëvizshmërisë më të madhe sociale. Dhe tani është koha kur superqytetarët zgjedhin për të gllabëruar për vete çdo shans.
Përtej kampusit të gjelbër, amerikanët mund të mos jenë të aftë t'i shikojnë zgjedhjet politike përmes prizmit të interesit ekonomik. Është shumë më inkurajuese të imagjinosh se vendi është i angazhuar në një debat të mendjeve të latza dhe teknokratike se çfarë funksionon më mirë për t'i shërbyer së mirës së përbashkët.

Por kjo nuk është ajo që po ndodh. Superqytetarët janë shumë efektivë në ndjekjen e vetëinteresit. Si rezultat i kësaj, mundësitë sociale, e madje edhe demokracia, janë nën kërcënim.
-
Chrystia Freeland është kryeredaktore e Thomson Reuters Digital. Më parë ishte drejtore menaxhere e Financial Times në SHBA. Para kësaj, ishte zëvendëskryeredaktore e Financial Times, në Londër, kryeredaktore edicionit të FT  Weekend, kryeredaktore e FT.com, UK Njews, shefe zyre dhe korrespondente në Evropën Linroe. Nga viti 1999 deri më 2001, shërbeupër dy vjet si zëvendëskryeredaktore e Globe and Mail, gazeta kombëtare e Kanadasë. Freeland e filloi karrierën e saj duke punuar në Ukrainë, ku shkruante për FT, The Washington Post dhe The Economist./Përktheu: SKËNDER BUÇPAPAJ
--
The political clout of the superrich

March 1, 2013 @ 4:43 pm

By Chrystia Freeland
[1]

Louis D. Brandeis, the American jurist, famously warned: “We may have democracy, or we may have wealth concentrated in the hands of a few, but we can’t have both.”

Brandeis’s cri de coeur was inspired by an indignant observation of the shenanigans of America’s robber barons during the Gilded Age.
Today, we live in a data-driven age, and some careful students of the connection between money and politics have now amassed a powerful body of evidence to support Brandeis’s moral claim. A lot of it is assembled in a report by the progressive research organization Demos, published this week.

One of the most striking findings is the extent to which economic power translates into political power.

Institutionally, this is an era of unprecedented democracy – one of the triumphs of the 20th century has been the extension of voting rights to all adults in a lot of the world.

But even in the United States, the country that thinks of itself as being the world’s leading democracy, it turns out that those rights do not translate into much actual political power. David Callahan, co-author of “Stacked Deck,” the Demos report [2], describes the super-rich as “supercitizens, with an outsized footprint in the public square.”

“I think most Americans believe in the idea of political equality,” Callahan told me. “That idea is obviously corrupted when in 2012, one guy, Sheldon Adelson, can make more political donations than the residents of 12 states put together.”

The Demos study draws in part on the quantitative research of Martin Gilens, a professor of politics at Princeton University and author of “Affluence and Influence: Economic Inequality and Political Power in America.” Gilens, who focused on the divide between the top 10 percent and everyone else, found [3] a high degree of what he calls political inequality.

“I looked at lots of survey data that indicated what people at different income levels wanted the government to do, and then I looked at what the government did,” Gilens explained.

“For people at the top 10 percent, you could predict what the government would do based on their preferences,” he said. “But when the preferences of people at lower income levels diverged from the affluent, that had no impact at all on the policies that were adopted.
That was true not only for the poor but for the middle class as well.”

Gilens is a social scientist who is careful to stick to his data. But he told me he was “definitely surprised by the extent of the inequality.”

“If you value democracy, if you value the ability of people at all levels of income to shape government, which is what it means to be a democracy, then, yes, you should be very worried,” he said.

One reason this “political inequality” is significant is that it turns out the rich and the rest have different political preferences. These do not split easily along traditional partisan lines – in fact, one of Gilens’s findings is that political inequality persists whether Democrats or Republicans are in charge. And in certain areas, like defense policy, there is no class divide.

But on an important set of economic issues – deficit reduction, the minimum wage, free trade, regulation and progressive taxation – the affluent are more conservative than everyone else.

“None of this might matter if the wealthy and the rest of the public had the same public policy preferences,” Callahan said. “But as we document, the wealthy do have very different policy preferences, particularly in the sphere of economic and fiscal policy and on trade and globalization. You see this on issues like taxation, or the minimum wage, or the general role of the government in society.”

This gap in policy preferences, the Demos report argues, is the explanation for one of the most puzzling and worrying consequences of rising income inequality – its correlation with falling social mobility. Alan B. Krueger, the head of President Barack Obama’s Council of Economic Advisers, calls this the Great Gatsby Curve, and it is the most compelling reason to be worried about the growing chasm between the top and everyone else.

That link, which has best been documented [4] by the Canadian economist Miles Corak, is mysterious. After all, a lot of today’s rising inequality has been driven by benign forces like the technology revolution and, as a result, today’s plutocrats are more likely to be self-made than they were three decades ago.

But once they become rich supercitizens, the Demos report argues, those at the top of the economic heap use their power to support policies that diminish social mobility. This is not because of malign intent – there is no cabal of fat cats in top hats smoking cigars and plotting how to keep the proletariat down. Indeed, education, a key to social mobility, is a stated priority for the affluent.

The catch comes when there is a choice between personal self-interest, often in the form of lower taxes, and the expensive institutions of greater social mobility.
And that is when the supercitizens opt to pull up the opportunity ladder behind them.

Beyond the campus green, Americans can be squeamish about viewing policy choices through the prism of economic self-interest. It is much more comforting to imagine the country is engaged in a high-minded and technocratic debate about what works best to serve the common good.

But that’s not what’s happening. The supercitizens are very effectively pursuing their own self-interest. Social opportunity, and even democracy, are under threat as a result.
--
Chrystia Freeland is the editor of Thomson Reuters Digital. Prior, she was U.S. managing editor of the Financial Times. Before that, Freeland was deputy editor, Financial Times, in London, editor of the FT’s Weekend edition, editor of FT.com, U.K. News editor, Moscow bureau chief and Eastern Europe correspondent.
From 1999 to 2001, Freeland served for two years as deputy editor of The Globe and Mail, Canada’s national newspaper. Freeland began her career working as a stringer in Ukraine, writing for the FT, The Washington Post and The Economist.


Përktheu: SKËNDER BUÇPAPAJ


Rating (Votes: )   
    Comments (0)        Dërgoja shokut        Printo


Other Articles:
MAQEDONIA NUK MUND TË EKZISTOJË ME MASA REPRESIVE KUNDËR POPULLIT TË PAFAJSHËM SHQIPTARNga ISUF B. BAJRAMI (03.02.2013)
NGA DIMRI I KRIZËS NË PRANVERËN E FAKTORIZIMITNga SHKËLZEN LUSHAJ (03.02.2013)
SKANDALI MË I FUNDIT NË POLICINË E SHTETITNga ELIDA BUÇPAPAJ (03.01.2013)
NJË ZË NGA FERRI I ENVER HOXHËS - VISAR ZHITINga FRANK SHKRELI (03.01.2013)
KUSH PO E SHËMTON KOSOVËN DHE UÇKNga REXHEP SHAHU (02.28.2013)
MAFIA NUK BËN DOT ZGJEDHJE - OSE MEDITIM PËR 23 QERSHORINNga SKËNDER BUÇPAPAJ (02.27.2013)
OKB-EJA DHE TË DREJTAT E NJERIUT -- VEPRA E JO FJALË!Nga FRANK SHKRELI (02.26.2013)
ZGJEDHJET NË ITALI DHE KRAHASIMI ME 23 QERSHORIN – NË SHQIPËRI MUNGON NJË GRILLONga ELIDA BUÇPAPAJ (02.26.2013)
A DUHET NDJEKUR SHEMBULLI I RUSISËNga SHABAN MURATI (02.25.2013)
PARAPOLITIKANËT MAQEDONAS NUK E MERITOJNË TIMONINNga SHKËLZEN LUSHAJ, Zv/kryeredaktor i gazettes “Zhurnal Plus”, SHKUP (02.24.2013)



 
::| Lajme të fundit
::| Kalendari
Tetor 2020  
D H M M E P S
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
 
::| Hot News
PËRMBYTJET NË SHQIPËRI - QEVERIA THOTË SE GJENDJA ËSHTË KRITIKE, KËRKON NDIHMË NGA BRUKSELI
ARVIZU - PRESIM QË DREJTËSIA SHQIPTARE TË DËNOJË TRAFIKANTËT E NJERËZVE
NATO NUK MUND TË NDIHMOJË NË KRIJIMIN E USHTRISË NË KOSOVË
GJERMANIA, FRANCA, BRITANIA E MADHE, HOLLANDA DHE DANIMARKA KUNDËR STATUSIT TË VENDIT KANDIDAT PËR SHQIPËRINË
THAÇI PARALAJMËRON ZGJEDHJEN E PRESIDENTIT GJATË JAVËS SË ARDHSHME
MISIONI MISHELËNga MICHELLE OBAMA, Newsweek
BABAI E NJEH MË MIRËNga THOMAS L. FRIEDMAN, New York Times
NATO dhe BE borxhlinj ndaj Kosovës ?Nga Elida Buçpapaj

 
VOAL
[Shko lart]